|
|
Bir zamanlar , bütün
duygularin üzerinde yasadigi bir ada varmis...
Mutluluk , üzüntü , akil ve digerleri ... Ask'da dahil...
Bir gün adanin batmakta oldugunu adada yasayan duygulara haber
vermisler. Bütün duygular adayi terk etmek için sandallarini hazirlamislar...
Ask adada en son kalan duygu olmus ... Çünkü mümkün olan en son
ana kadar adada kalmak istemis...
Ada neredeyse batmakta iken ask yardim istemeye karar vermis.. .
Zenginlik , çok büyük bir teknenin içinde yakindan geçmekte imis...
Ask ; zenginlik beni yanina alirmisin diye sormus...?
Zenginlik ; hayir alamam , teknemde çok fazla altin ve gümüs var .Senin için yerim yok
demis...
Güzel bir yelkenli içinde geçen kibir den ask yardim istemis ."Kibir lütfen bana
yardim et"...
Kibir ; çok sirilsiklamsin , yelkenlerimi mahfedebilirsin diye red etmis...
Üzüntü yakinlardaymis , ask tekrar yardim istemis.
Üzüntü ; Of be ask o kadar üzgünüm ki yalniz kalmaya ihtiyacim var demis...
Mutluluk da yakinlardaymis ama o kadar mutluymus ki , ask'in çagrisini hiç duyamazmis...
O sirada ask bir ses duymus ; gel buraya , orada artik kalamazsin....
Ask oraya baktiginda oldukça ihtiyar birisini kayigiyla yanina gelirken görmüs .
O kadar mutlu olmus ki kayigina bindiginde kim oldugunu dahi sormayi akil edememis...
Bir kara parçasina geldiklerinde ihtiyar adam , ask'i buraya birakarak
yoluna devam etmis...
Ask , ilk gördü?ü duyguya , "Bilgi'ye" sormus ; Bana yardim eden kimdi ?
O " zaman'di " diye cevap vermis bilgi.
Zaman mi? neden bana yardim ettiki diye sormus ask.
Bilgi gülümsemis ; Çünkü , sadece Zaman Ask'in ne kadar büyük oldugunu anlayabilir